Pinxo is een paar weken geleden op een zaterdagochtend op pad gegaan met Loeka, maar een paar uur later is Loeka alleen terug gekomen. Pinxo kwam niet terug. Na één week niet, na twee weken niet, we begonnen de moed op te geven. Eerst dachten we dat hij een vrouwtje had geroken, misschien wat vroeg met 7,5 maand, maar wie weet was dat de reden dat hij weg was. Later gingen we natuurlijk nog andere opties langs: hij kon de weg niet terugvinden, was gestolen, verhongerd, gewond, van een hoge rand gevallen etc etc.
We hadden het gevraagd aan allemaal mensen in de buurt, aan mensen in het dal tegenover ons, bij de dierenwinkel, bij een opvangplaats voor dieren, maar niemand had Pinxo gezien.
Tot op een dag, vorige week donderdag. Pinxo was inmiddels twee weken en vijf dagen weg. Pascal en ik reden in Oix, een klein plaatsje dat over de weg zo'n 17 km bij ons huis vandaan ligt. We reden een zijweggetje in en terwijl ik op de kaart zat te kijken, stopte Pascal ineens en zei: Is dat niet Pinxo? Hij draaide zijn raam open en vroeg aan de jonge vrouw die daar liep of dat misschien onze hond kon zijn. Zij zei nee, waarop Pascal uitstapte en zei: Pinxo, zit! Waarop de hond, die duidelijk op Pinxo leek, alleen weer een stukje groter dan in onze herinnering, netjes ging zitten. Het bewijs was geleverd. Pinxo reageerde heel enthousiast op ons, maar daarbij moet gezegd worden dat Pinxo een superenthousiast beest is en een allemansvriend.
Daarna kwam de discussie. De jonge vrouw was niet van plan om de hond af te staan, hij was al een paar weken bij haar, ze was met hem naar de dierenarts geweest, wij hadden hem niet gezocht volgens haar en zij was van hem gaan houden. Om haar woorden kracht bij te geven, deed ze Pinxo aan de riem en ze wilde weglopen. Pascal zei dat dan niet zomaar kon en daarop riep zij een jongeman bij zich (haar vriend of haar broer) die een stuk verderop liep met twee honden. De jongen kwam er rustig aanlopen, luisterde even en zei al snel dat het onze hond was en dat het logisch was dat Pinxo met ons mee naar huis ging.
De jonge vrouw hoorde dat en kreeg tranen in haar ogen, wat ons deed realiseren dat ze echt gek op Pinxo was en dat het haar pijn deed om afstand te moeten doen. Ons leek het toch redelijk of logisch of normaal om Pinxo mee te nemen, hoewel hij het daar vast ook erg naar zijn zin had. De jongeman zei dat hij Pinxo graag wilde zien zo nu en dan omdat ze van hem waren gaan houden. Dat vinden wij natuurlijk prima. We wisselden telefoonnummers uit en namen vriendelijk afscheid van elkaar.
Thuis was de kinderen natuurlijk superblij dat Pinxo er weer was. Yaika heeft een mooie brief en tekening voor die mensen gemaakt om ze te bedanken dat ze zo goed voor Pinxo hebben gezorgd en wij hebben een boek voor ze gekocht, dat we binnenkort bij ze langs gaan brengen. En dan nemen we Pinxo natuurlijk mee.
Elke tweede zondag van de maand wordt er een excursie georganiseerd door een groepje mensen uit Camprodon. Laatst zijn Yaika en ik meegegaan. Toen we bij het verzamelpunt aankwamen bleken er meer kinderen van school aan mee te doen.
Eerst reden we een stuk met auto's naar een beginpunt. Deze tocht was al een avontuur op zich, hobbel de bobbel over een weg met grote stenen. Daarna de wandeltocht, die adembenemend mooi was!
De foto wil niet lukken, hopelijk kan ik die later invoegen.
Na maandenlang zonnig en droog weer, wat voor ons mensen heerlijk en aangenaam en lekker was, is het nu eindelijk gaan regenen. Dat is fijn, want het land was echt veel te droog en dor, wat uiteindelijk natuurlijk consequenties heeft voor de mensen.
Ik ben benieuwd hoe het verder gaat. Of het nu dan ook meteen dagen of weken achter elkaar blijft regenen of dat er weer van die heftige harde regenbuien komen. We zullen zien.
In ieder geval zal het nu wel heel snel heel hard gaan met groen worden van de natuur!
Het heeft nog steeds niet geregend..... al een week of zeven is het elke dag stralend weer!
Er wordt hard gewerkt in de moestuinen:
De eerste knoflook komt al op:
Quan en Yaika doen deze week een 4 daagse ski-cursus in Vallter 2000, een uur rijden van ons huis. De tweede dag hebben Pascal en ik ook een skipas genomen en we hebben heerlijk geskied. 's Middags konden de kinderen vrij skiën met ons en een vriendje en vriendinnetje waren er die dag ook. Dat was erg gezellig.
Woensdag en donderdag gingen de lessen helaas niet door, het skigebied was gesloten vanwege te harde wind. Als het goed is mogen ze de lessen morgen en overmorgen inhalen, maar of het weer dan wel goed is en het doorgaat, dat weten we nog niet. In ieder geval vinden Quan en Yaika het erg leuk!!
Oud & Nieuw vierden we met een heleboel mensen. Onze vrienden Pieter, Karin en Janna waren er, vrienden van Loet en Corrie, mijn oom en tante uit Frankrijk en verder allemaal mensen uit de buurt. In totaal 25 volwassenen en 10 kinderen. Iedereen had iets te eten en /of drinken meegenomen. Buiten werden er stukken vlees gebraden op de barbecue. Daarna werd er gedanst, gepraat, gedronken en de kinderen speelden spelletjes. Om een uurtje of 11 gingen we naar beneden om een groot vuur te maken. Er lag al een grote stapel takken klaar en zo af en toe sleepten we er nog iets bij.
Om 12 uur aten we volgens Catalaanse traditie bij elke klokslag een druif, we dronken champagne en staken vuurwerk af. We bleven nog een tijd om het vuur heen staan en zitten, terwijl de kinderen zich vermaakten op de trampoline. Daarna gingen sommige mensen naar huis en de rest ging nog mee naar ons huis om te dansen tot in de vroege uurtjes! Het was een gezellig en goed begin van het nieuwe jaar!
Zondag is Yaika 9 jaar geworden. Zaterdag van 17 tot 20 uur vierden we haar kinderfeestje: disco en poffertjes.
Er waren zeven kinderen uit haar klas en nog eens zeven andere kinderen: broertjes/ zusjes die meekwamen en kinderen uit de buurt. Het was een dolle boel met zoveel kinderen. Ook al waren er maar vier jongens, het leek wel alsof er een hele bende jongens was! Zij hadden er in het begin veel plezier in om buiten te rennen met Pinxo, maar toen er spelletjes georganiseerd werden, zoals limbo dansen, deden ze enthousiast mee. Terwijl de kinderen dansten en sprongen en druk in de weer waren, stonden de ouders in de keuken te genieten van de Gluhwein en zo af en toe dansten er wat moeders mee. In plaats van een grote zak snoep (wat hier gebruikelijk lijkt op de meeste feestjes) konden de kinderen toen ze naar huis gingen een cadeautje pakken uit een soort grabbelton. Yaika zei na afloop dat ze het heel leuk had gevonden!
De dag erna kreeg Yaika haar langverwachte cadeau, een mini-laptop. Meteen werd Skype geïnstalleerd natuurlijk. Verder kreeg ze cadeautjes van familie uit Nederland en een kaart van haar hartsvriendin Beau. Beide oma's waren speciaal voor haar een weekendje naar Spanje gekomen. Verder kwamen Loet en Corrie natuurlijk langs en ook mijn oom en tante uit Frankrijk. We aten met z'n tienen en het was een feestelijke dag.
Wat een bedrijvigheid de laatste weken in onze moestuinen! Onder begeleiding van Winnie (die een kilometer of zeven bij ons vandaan woont) zijn we druk in de weer. Er is gecomposteerde geitenmest gehaald en op de tuin verdeeld. Er is opgeruimd, schoongemaakt en klaargemaakt.
Vandaag waren we met z'n drieën bezig in de grote moestuin. We hebben drie bedden gemaakt en een stuk of 500 uien gepland.
Wat een kippenellende hier; het wil maar niet lukken. Als we tien kuikentjes krijgen van de buren, dan blijken er minstens zeven haan te zijn. En de andere drie worden in een onbewaakt ogenblik opgegeten door de hond. Die hond heeft daarna zo de smaak te pakken gekregen dat ze ook de grote kippen en zelfs de grote haan heeft gepakt! In plaats van de hond vast aan een touw als de kippen los lopen, blijven nu de kippen maar in hun hok. We hebben op dit moment één grote kip, drie kleine kippen en sinds vandaag een nieuwe haan.
Aanstaande zondag wordt Yaika 9 jaar. De uitnodigingen heeft ze dinsdag uitgedeeld. Zaterdag van 17 tot 20 uur (deze tijd is hier gebruikelijk voor een feestje) houden we een disco en bakken we poffertjes.
Vandaag ging haar traktatie mee naar school. Ze wilde kruidnootjes uitdelen. We hadden nog een zak kruidnootjes van de bakker liggen, die we van oma Truuk hadden gekregen.
Het is de laatste weken heerlijk stralend winterweer. 's Nachts vriest het een graad of een paar graden. In de ochtend en avond is het dus behoorlijk fris. Maar de dagen zijn echt enorm lekker. Een aangename temperatuur en een strakke blauwe lucht. Als je buiten in de zon zit, kun je best je jas uit doen en als je buiten in de zon aan het werk bent, nou doe dan je trui ook maar uit!
Als je een beetje tegen kou kunt (in de meditatieruimte is het bijvoorbeeld best koud te noemen, hoewel je je er tegen kunt kleden en er ook dekentjes liggen) is deze periode een prachtige tijd om hier te zijn. Op de bergen in de verte ligt al sneeuw. Een puntje daarvan is vanuit hier te zien als je een klein stukje omhoog loopt. Als je met de auto richting Camprodon rijdt of de andere kant op richting Oix, zie je hele stukken van die prachtige spierwitte sneeuw op de bergen liggen.
Eergisteren heb ik voor het eerst een brood in de oven gebakken. Het zag er prachtig uit en smaakte verrukkelijk! Ik had er rozijnen en verschillende pitten in gedaan. Nu een tweede in de maak met walnoten en rozijnen erin.
Yaika heeft nu ook haar eigen slaapkamer. Hij is nog niet af, maar in ieder geval heeft ze een eigen plek. Er moeten nog kasten komen en gordijnen. Maar haar hoogslaper staat al en ook een geïmproviseerd, tijdelijk bureautje. Ze is er al erg blij mee!
Onze hond Pinxo is nu 4,5 maand oud. Hij is al flink gegroeid.
|
|
